Idzie wiosna, czyli walka o widza rozpoczęta...

     Idzie wiosna. Trąbią o tym wszędzie. Radio, prasa, telewizja, Internet, ludzie. Tylko ja się pytam, gdzie kurde ona jest? Wieje, leje, ciemno, zimno, szaro-buro. I jak na razie tą nadchodzącą wiosnę można dojrzeć jedynie w pojawieniu się nowej ramówki w TV. Niestety.

     Wystartował nowy X factor. Bardzo lubię ten format, oglądałem dosyć namiętnie 1. sezon i od niemal samego początku kibicowałem właśnie Gienkowi Losce (swoją drogą muszę nieskromnie przyznać, że mam jakiś odgórny dar przewidywania wygranych w programach rozrywkowych typu talent show). Jak na razie pojawiły się dopiero 2 odcinki nowego sezonu i nie można jeszcze zbyt wiele powiedzieć o uczestnikach. Pożyjemy, zobaczymy. Co do X factora, to ja sam mam ogromny problem z jury. Wojewódzki (który rzeczywiście potrafi być zabawny), zaczął denerwować mnie już jakieś dobre półtora roku temu. Bardzo nie podobała mi się jego gra ludźmi w 1. sezonie - wszystko tylko po to, aby zwyciężył jego dom jurorski. Nieważne, czy ktoś był lepszy od ludzi z jego teamu, ważne, żeby jak najszybciej się go pozbyć. Jak dla mnie brutalne, bo z założenia to program o śpiewających ludziach, a nie o jurorach (chociaż Kuba rzeczywiście potrafi ciekawie przygadać i czasami być przy tym zabawnym...). Czesława bardzo lubię i szanuję za jego muzykę i artystyczną wrażliwość. I chyba tylko za to, bo niestety w każdym kolejnym wywiadzie robi z siebie coraz większego idiotę. Naprawdę tego nie rozumiem, bo przecież ktoś taki jak on nie musi zwracać na siebie uwagi w tak płytki sposób, w jaki to robi. No i jest jeszcze nowa jurorka - Tatiana Okupnik, przedstawiana jako wokalistka, której najnowsza płyta sprzedaje się znakomicie w całej Europie. Śmiech na sali. No ale jest chociaż na kim oko zawiesić, są łzy, śmiech, taniec, polewanie się wodą na stole, czyli emocje będące podstawą wszystkich programów stacji TVN. No nic, ja tam mam ich całą trójkę w poważaniu i czekam na pojawienie się prawdziwego talentu, który w niewymuszony sposób zawojuje wreszcie polską sceną muzyczną. Bo czy ktokolwiek zwrócił większą uwagę na nowy singiel Gienka czy Michała Szpaka? Ktoś pewnie tak, ja niestety nadal jestem nieusatysfakcjonowany. I wciąż czekam na pierwszą płytę Damiana Ukeje!

     Kuchenne rewolucje to jeden z moich ulubionych programów tej stacji. Pewnie mnie wyśmiejecie i rozszarpiecie na strzępy, ale cóż. Kocham Magdę Gessler miłością nieskończoną. Po prostu, tak już mam. Zawsze lubiłem ludzi kontrowersyjnych (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) i do bólu otwartych. Stąd to zaskakujące nawet mnie samego uczucie... Program wciąż trzyma bardzo dobry poziom. Najnowsze odcinki nie różnią się niemal niczym od tych z 1. sezonu i właśnie to jest ich główną zaletą. Gessler nadal jest bezlitosna, wredna, arogancka i przy tym tak szalenie dobroduszna. Nie zawsze pochwalam jej zachowanie, ale trzeba przyznać, no udaje jej się. Poza tym naprawdę uwielbiam patrzeć, jak gotuje te wszystkie przepysznie wyglądające potrawy. Cenię ją też za to, że nie gwiazdorzy. Wciąż pozostaje taka sama, bezwzględnie mówi, co myśli i właśnie dzięki temu zyskała tak wielkie grono fanów. Nie wiem, czy wiecie, ale w minionym roku zdobyła ona bardzo dużo nagród za swą działalność. Gorąco polecam jej bloga i liczne wywiady z nią, w których można poznać ją z zupełnie innej strony. To przede wszystkim niezwykle życzliwa i bardzo dobra osoba, która w swym życiu naprawdę  wiele przeszła. I tą bijącą szczerość i prawdziwość od razu w niej widać i ja osobiście bardzo to cenię ;)

     No i na koniec zostawiłem sobie, jak to mówi wspomniany wcześniej Czesław, "wiśniówkę na torcie". Woli i Tysio. O mój Boże. Za jaką karę i za jakie grzechy. Czy ktoś z Was też to oglądał? Jeśli nie, cieszcie się i radujcie. Dwa francuskie pieski (sorry, inaczej ich nazwać nie można) w osobach słynnego projektanta Dawida Wolińskiego i światowej sławy fotografa Marcina Tyszki sprząta łajno słonia na oczach całej Polski. Wiecie co w tym najsmutniejsze? Że to naprawdę nie było ani trochę zabawne. Jestem przekonany, że na twarzy każdej oglądającej to osoby pojawił się jakiś niezidentyfikowany grymas, który pozostał na niej długo jeszcze po obejrzeniu tego chłamu. Słownictwo naszej salonowej elity pozostawia naprawdę wiele do życzenia. Zastanawiam się, jak w ogóle Edward Miszczak pozwolił, aby coś takiego znalazło się w najnowszej ramówce jego stacji... Bo to, że tych dwoje jest w stanie za pieniądze robić z siebie totalnych idiotów (chociaż ja po tym jednym, jedynym i z pewnością jak dla mnie ostatnim odcinku mam ich za niewychowanych, pozbawionych resztek kultury i zapatrzonych w siebie prostaków) jest chyba oczywiste... O zgrozo! Wstyd, naprawdę wielki wstyd. Oby nie był to początek jakiegoś nowego nurtu w telewizji, bo hipopotam załatwiający swe biologiczne potrzeby na rozbawionym Wolińskim jest bez wątpienia nie do przełknięcia (nie uwłaszczając hipopotamowi...).

     Są też nowe sezony Must be the music, You can dance, Bitwy na głosy i jakiś nowy program o tańcu na Polsacie, ale przecież życie jest zbyt piękne, aby spędzać je przy telewizorze. Poza tym ostatnimi czasy czuję naprawdę obrzydzenie do większości tych polskich gwiazdeczek, które za pokazanie się na pokazie czy otwarciu sklepu dostają kupę forsy. I sam rozważam pomysł zostania celebrytą. Jak na razie nie przychodzi mi do głowy nic, dzięki czemu mógłbym "zaistnieć". Że też nie każdy rodzi się z nazwiskiem Grycan... Co prawda przyjaciele radzą mi nagranie sex-tape, ale sam nie wiem, czy to dobry pomysł... Swoją drogą uważam, że ja osobiście byłbym znacznie ciekawszy i o niebo zabawniejszy od jakiegoś tam Tyszki. Zabrałbym ze sobą kamerę na zajęcia na uczelnię, do auta B., na imprezki. Ludzie nie tylko dowiedzieliby się wielu istotnych rzeczy (np. o samoniezgodności czy teście chi kwadrat, sic!), ale i nieźle ubawili. Pffff, nie będą Tyszki pluć nam w twarz! 

     Przez ostatnie kilka dni nie miałem Internetu i dokonałem szokującego odkrycia - ile to człowiek ma wolnego czasu bez tych wszystkich portali społecznościowych, forum i skrzynek mailowych. Przede wszystkim zdołałem nadrobić kilka znajomości, co ogromnie mnie ucieszyło. I w związku z tym postanowiłem sobie, niczym Pani Barbara Kwarc, ogłosić Soboty Bez Internetu. Tak. Wiem. Nie uda się.

     Co jeszcze? Ano byłem w kinie. Miał być "Kac Wawa", na całe szczęście był "Sponsoring". W końcu udało mi się obejrzeć najnowszy film Szumowskiej i z ręką na sercu daję mu dobre 7 punktów na 10. W ogóle cała ta notka miała być ogromną recenzją (może w sumie to byłoby ciekawsze, ale cóż), ale chyba właśnie owy ogrom mnie przytłoczył. W związku z tym nie napiszę o metaforze "niedomkniętej lodówki" i nie dokonam charakterystyki portretu psychologicznego głównej bohaterki, granej przez Juliette Binoche, która zwykłym uniesieniem brwi potrafi zmienić poważną rozmowę dwójki bohaterów w przepełnioną ironią grę słów. To bez wątpienia wielka aktorka, chociaż trzeba przyznać, że i nasza polska Joanna Kulig dała radę - nie dość, że zagrała NAPRAWDĘ odważne sceny erotyczne, to naprawdę interesująco zbudowała swoją postać. No i jej francuski... Czy tylko ja nie słyszałem różnic w akcencie pomiędzy nią a rodowitymi Francuzami? Uwielbiam słuchać tego języka i na pewno kiedyś się go nauczę! Janda i Chyra grali naprawdę krótkie epizody, więc nie można o nich zbyt wiele napisać... Jeśli ktoś jeszcze nie widział filmu i się na niego wybiera, to ważne jest też to, aby wiedział, że to wcale nie jest film o sponsoringu. Francuskie "Elles" oznacza "One" i właśnie "O Nich" jest ten film. Jest na zmianę brutalnie, melancholijnie i nudno, ale właśnie dzięki temu poznajemy naprawdę bardzo intymne oblicze głównej bohaterki. Na mnie duże wrażenie zrobiła też muzyka (pamiętna scena przy stole czy taniec Anny i Alicji). Poniżej wklejam link do jednej z piosenek z filmu. Klip może na zmianę przerażać i fascynować, ja jednak pozostaję przy słuchaniu bez oglądania go ;)

ps: czy Was też wpędza w jakiś dziwny stan marazmu? ;)

ps2: jeśli czytacie, to polubcie proszę znacznik facebooka na samym dole strony - dzięki temu jest szansa, że blog trafi do szerszego grona odbiorców :) no a teraz uciekam nadrabiać seriale, bo przecież L. "musi z kimś o tym pogadać" ;)

ps3 (dla wtajemniczonych): nigdy nie będę hodowcą roślin! nigdy nie pójdę w pole! i nigdy nie "popaczę"!